De Winterslaap#19

De Winterslaap#19

'Kom op man, je doet net alsof je een gouden koets verkoopt', riep Tiny boos. Ze zaten bij een caravandealer aan tafel. 
'Maar mevrouw, wat denkt u? Ik moet er ook nog wat aan verdienen! Dit kan echt niet.'
'Dan gaat het feest niet door. Kom op Truus. Eindje verderop zit nóg zo'n toko.' Ze stond op.
'Ga nou nog even zitten, dames. Lopen we de offerte nog een laatste keer door. We moeten er toch uit kunnen komen?' Hij slaakte een diepe zucht.
'Nieuwprijs inclusief al uw wensen: twaalfduizendvierhonderdvijftig euro. Inruil van uw mooie Chateau: drieduizend. Blijft over een bedrag van eh...'
'Negenduizend', zei Tiny. 
'Plus vierhonderdvijftig', riep de man wanhopig.
'We gaan.' Ze stond opnieuw op.
'Wacht nou even. Zit er nog een voortent bij die Chateau?', wilde hij weten.
'Meneer hij is compleet. Dat krijgt u er allemaal bij', zei Truus. Hij tikte nerveus met zijn pen op het bureaublad.
'Laatste voorstel: haal ik er nóg tweehonderdvijftig af. Is dat redelijk?'
'Het gaat de goede kant op. Nog tweehonderd... Ik bied u voor het verschil een nog bijna nieuwe luifel met lichtgewicht frame aan. Een koopje', lachte Tiny.
De man keek alsof hij elk moment in een huilbui kon uitbarsten.
'Is hij echt als nieuw?', wilde hij weten.
'Ja, anders zeg ik het niet.' Truus keek hem strak aan. 'Hebben we een deal of niet. Nu zeggen!!!'
'Ik moet even met mijn compagnon overleggen', zei hij. 'Die komt zo terug.'
'Daar gaan wij niet op wachten. Kom Truus, we gaan.' Tiny stond wederom op.
'Oké DEAL!!!!', riep de verkoper. 'Negenduizend bijbetalen en hij is van u.'
'Geweldig. Dan geef ik u een hand.' Ze stak haar hand uit en drukte die van de verkoper.
'Gefeliciteerd met uw aankoop. Ik moet zeggen dat u behoorlijk taai onderhandelt. Maar goed, zo gaat dat tegenwoordig.'
'Mooi, dan zet ik een handtekening onder de koopovereenkomst en kom ik morgenvroeg met mijn man terug om de zaak verder af te handelen. U bent toch gewoon geopend morgen?', wilde Truus weten. 
'Jazeker, of dacht u dat ik meteen op vakantie zou gaan?' Hij moest lachen om zijn eigen grapje.
'Ik weet niet wat ik denk. Maar ik zie u morgen. Moet ik nog wat meenemen?'
'Ja, kenteken van de Chateau en uw legitimatiebewijs. En hier heeft u een schaalmodelletje van de caravan. Kunt u thuis vast genieten.' Hij overhandigde een doorzichtig doosje met daarin de caravan.

'Zo, nu alleen nog een verhaal verzinnen voor Bert', zei Truus toen ze het pand hadden verlaten. 'Als hij dit hoort, krimpt zijn vel en springt hij spontaan uit zijn noodluik.'
'Geen probleem, Truus. Je pakt het schaalmodelletje leuk in en poft het naast zijn bord. En het liefst als hij zijn mond vol heeft.'
'Hoezo?'
'Dan kan hij niet meteen reageren. Dat scheelt toch al gauw dertig seconden kabaal. Ik kan haast niet wachten.' Ze greep Truus lachend bij haar arm en gezamenlijk liepen naar de auto.' 

Bart